“Ölümün tez gәlmәsini Kamranımın gәlmәsi qәdәr çox istәyirәm”

Bu dәfә çәtinliklә üzbәüzәm. Bilmirәm nәdәn başlayım? Dәrddәn küsöv kimi yanıb, beli bükülmüş atanın dağı, daşı yandıran ahından, nalәsindәnmi? Hәlә ana bәtnindәykәn atasının şәhid xәbәrini eşidib ürәyi qarsımış, dünyanın gedişindәn, gәlişindәn xәbәri olmayan, ömrü boyü ata nәvazişinin, ata nәfәsinin hәrarәtini duymayan, ata qucağının istisindә uyumayan Kamrananın qәmli baxışlarındanmı? Yoxsa, – “ölümü oğlumun gәlişi qәdәr sәbirsizliklә gözlәyirәm. İnanıram ki, cәnnәtdә Kamranımla görüşәcәyәm”– deyәn ananın adamın ürәyini param-parça edәn qәmli, lal baxışlarındanmı? O, gözlәrdәn ki, onun sellәnәn göz yaşında boğula bilәrsәn… “-Mәn qәhrəman qızı olmaq istәmirәm. Mәn, mәnim hәr dәrdimә yanan atanın…

ardını oxu...