ELEGİYA

Ömür gün yoldaşım Fatma xanımın əziz xatirəsinə ithaf edirəm Biri var idi, biri yox idi… Noğul kimi bir həyat, nağıl kimi bir sevgi, sevgi dolu bir ömür, bir ömrə bərabər xoşbəxt bir gülüş var idi… Bir anın içindəcə əldən düşüb çilik-çilik olan bir kuzə kimi, hər şey yox olub, getdi… O xoşbəxt, gözəl təbəssümlərin dodağında qurudu… Ömrümə işıq saçan, o iri, məsum gözlərini öz əlimlə qapamaq məcburiyyətində qaldım. Dastana bənzəyən o nağıl sevgi, məsum sevgi, bir ruh kimi buxarlana-buxarlana göylərə çəkildi. İçim boş bir tabaqa döndü. Sən gedəli həyətimizin rəngbərəng,…

ardını oxu...